Lex Horn was in de naoorlogse jaren 1948-1968 een landelijk bekende beeldende kunstenaar, vooral vanwege een groot aantal opdrachten voor monumentaal werk. In zijn tekeningen en schilderijen – zijn vrije werk – experimenteerde hij met nieuwe artistieke gedachten die een eigen vorm kregen in het monumentale werk.
Ondanks de grote belangstelling voor zijn werk in de wederopbouwperiode is daar inmiddels tweederde van vernietigd. Van circa 150 uitgevoerde ontwerpen voor monumentale werkstukken resteren nog slechts 55. Van 35 wandtapijten zijn er nog 18 over. Van 36 glaskunstwerken in verschillende technieken, bestaan er nog 9, van 26 sgraffiti slechts 6.
Rond 2015 besloten zijn nabestaanden om Horns werk opnieuw onder de aandacht te brengen. Linda Horn stelde een digitale databank samen van alle werk, inclusief schetsen en ontwerpen en schreef de monografie Lex Horn. Beeldend kunstenaar in de wederopbouw.
Meinke Horn richtte de Stichting Lex Horn op en zette zich in hoge mate in voor het beschermen en conserveren van bedreigd (monumentaal) werk. Haar overlijden in mei 1923 maakte ook een einde aan de stichting Lex Horn, maar de activiteiten worden voortgezet en deze website biedt toegang tot het werk.